คุณจัวคิม มุนกันกา ประธานสหกรณ์ผู้ปลูกกาแฟ Sopacdi ต้องขับรถนานสามชั่วโมงบนถนนที่ขรุขระจากสำนักงานใหญ่ของสหกรณ์ในเมือง Minova ไปยังสำนักงานกาแฟแห่งชาติในเมืองโกม่า เมืองหลักของจังหวัด Kivu ทางเหนือของประเทศ
เขาบอกว่ากว่าทางสหกรณ์จะได้ใบรับรองว่าเป็นกาแฟของคองโก พวกเขาต้องใช้เวลาและถือเป็นเส้นทางที่ขรุขระพอๆกับถนนที่เชื่อมระหว่างสองเมือง
คุณมุนกันกา กล่าวว่าเขาใช้เวลานานถึงสองปีกว่าจะได้ใบรับรองการค้ากาแฟอย่างเป็นธรรมเพราะทางสหกรณ์ต้องมีคุณสมบัติหลายอย่างที่แสดงว่ามีการปกป้องสิ่งแวดล้อมและเคารพต่อสิทธิ์ของเกษตรกร
สหกรณ์กาแฟแห่งนี้ตั้งขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช 2546 แต่สามารถเข้าถึงตลาดผู้ดื่มกาแฟจริงๆในอีกห้าปีต่อมาหลังจากได้รับความช่วยเหลือจาก TWIN องค์กรพัฒนาเอกชนสัญชาติิอังกฤษ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ช่วยเหลือเกษตรกรในประเทศกำลังพัฒนาขายผลิตผลโดยตรงให้แก่ห้างซุปเปอร์มาเก็ตหลายเจ้า ในชาติตะวันตก
ซุปเปอร์มาเก็ต Saintsbury ของอังกฤษเป็นเจ้าแรกที่นำกาแฟของสหกรณ์ Sopacdi ออกวางจำหน่าย มาในปีนี้สหกรณ์กาแฟ Sopacdi ได้รับใบรับรองกาแฟปลอดสารและมีผู้ซื้อเพิ่มขึ้นเป็นเจ็ดรายทั้งในยุโรป อเมริกาและญี่ปุ่น
Minova เป็นเมืองที่โตเร็ว ตั้งอยู่ริมทะเลสาปคิวู ผู้คนจำนวนมากที่พยายามหนีจากภัยการสู้รบจะโยกย้ายมาอยู่ที่นี่ คุณมุนกันกา กล่าวว่า สหกรณ์กาแฟตั้งขึ้นมาเพื่อช่วยหาตลาดแก่ผู้ผลิตกาแฟในท้องถิ่น เมื่อหลายปีก่อน กาแฟที่ผลิตได้ถูกขนส่งข้ามทะเลสาปคิวู ไปยังระวันดาในตอนกลางคืน เกิดเหตุพายุรุนแรงกระทันหันพัดผ่านทะเลสาป ทำให้ผุ้ลักลอบขนกาแฟจมน้ำเสียชีวิตไปพร้อมๆกับกาแฟที่ขน นอกจากนี้ สมาชิกของสหกรณ์ยังต้องการหาทางสร้างสมานฉันท์ให้แก่คนในชุมชนต่างๆที่แตกแยกกันเพราะความขัดแย้ง
คุณมันกันกา กล่าวว่าบรรดาผู้ร่วมก่อตั้งสหกรณ์กาแฟ ต้องการหาทางช่วยแก้ปัญหาความขัดแย้งทางเผ่าพันธุ์ในท้องถิ่นและเห็นว่าการตั้งสหกรณ์น่าจะเป็นหนทางที่ดีในการดึงคนในชุมชนเข้ามารวมตัวกันในฐานะผู้ปลูกกาแฟ สมาชิกสหกรณ์ที่มาจากชุมชนต่างเผ่าพันธุ์ที่เป็นศัตรูกันได้ทำงานร่วมกันในสาขาต่างๆของสหกรณ์กาแฟ อย่างไรก็ตาม ภาษีการส่งออกกาแฟที่ยังสูงเป็นสาเหตุหลักของการลักลอบส่งออกกาแฟ
คุณมุนกันกา กล่าวกับผู้สื่อข่าววีโอเอว่าภาษีส่ิงออกกาแฟอยู่ที่ 12 เปอร์เซ็นต์ในคองโก ในขณะที่รัฐบาลราวันดา้ก็บภาษีส่งออกกาแฟแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์และยูกันดาไม่เก็บภาษีส่งออกกาแฟเลย
ปัจจุบันยังมีกลุ่มติดอาวุธอีกมายมากในชนบนห่างไกลทั่วสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก คนเหล่านี้ยังเป็นตัวปัญหาแม้ว่าในทางทฤษฏีแล้ว ควรจะทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วยการหันไปปลูกกาแฟเพื่อขายให้ตลาดนานาชาติเพราะกาแฟของคองโกจะกลายเป็นกุญแจสำคัญในการสร้างงานและรายได้ให้แก่พื้นที่ชนบทของประเทศ